فعالیت های آموزشی و توانبخشی:کاردرمانی

تعادل حواس پنج گانه کودکان اتیستیک


  اقدامات لازم برای درمان حس لامسه کند کار 

حرارت محیط زندگی کودک را متغیر نگه دارید .
مکرراً کودک را در آغوش گرفته و تماس خود را با او بیشتر نمایید
درجه آب حمام را متغیر نگاه دارید .
از لیف و وسایل زبر استفاده نمائید .
اسباب بازیهای کودک از جنس سفت و سخت و زبر باشد .
از لباس های زیر نسبتاً زبر استفاده کنید .
محیط کودک مملو از محرک های لمسی باشد .
دست های کودک به طور متوالی در آب سرد و گرم فرو ببرید
با وسایل زبر پوست بدن بویژه کف دست و پاها را تحریک نمائید .
بدن را مرتب ماساژ و غلغلک بدهید .
به کودک حرکت ها و جنبش هایی مانند چرخاندن و وارونه کردن در وضعیت های مختلف بدهید .
از ویبراتورهای لمسی استفاده نمائید .
کودک را وادار به لمس وسایلی چون سمباده و نمد و .... نمائید .
در کف دست کوک علائم و اشکالی را رسم نمائید تا اونام آن را بیان نماید .
با لمس اشیاء مختلف داخل یک کیسه ، اشیاء جفت را پیدا نماید

روش درمانی جهت حس لامسه تند کار

تماس لمسی به آرامی صورت گرفته و ابتدا با نوازش کردن و سپس سر و پیشانی و آرام آرام تحریکات ملایم شروع گردد

 با تماس ملایم با هر قسمت از بدن هنگام تحریکات نام آن عضو بیان گردد . به تدریج جهت تحریکات حسی از وسایلی چون پارچه های ابریشمی ، پرها و عروسک های پارچه ای و ... استفاده نمائید .
در صورتی که حساسیت حسی رفع گردید و یا کمتر شد با استفاده از تحریکاتی چون لمس های فشاری و ... استفاده نمائید .
حرارت محیط زندگی کودک را معتدل نگه دارید .
از بغل کردن و فشردن کودک بپرهیزید .
درجه آب حمام را ملایم و کم فشار نگاه دارید .
از لیف و وسایل ملایم استفاده نمائید .
از پوشیدن لباس های زبر و خشن خودداری کنید .

به علت حساسیت زیاد در خواب غلت می زنند نکات ایمنی را کنترل نمائید .

درمان کودکی که دارای حس بینائی کندکار است

وادار کردن کودک به لمس اشیاء پیرامون خود .
در اختیار گذاشتن ذره بین جهت مشاهده اجزاء ریز اشیاء
نگاه کردن به اجسامی که نور به آن می تابد.
اطمینان از این مسئله که کودک از روبرو به اجسام نگاه می کند نه از کناره .
هنگام لمس اشیاء در مورد شیء با او گفتگو کنید .
استفاده از اشیاء براق و شب تاب و انواع ماژیک های فسفری و تصاویر رنگی در طول درمان استفاده گردد .

درمان کودکی که دارای حس بینائی تندکار است

کودک وادار گردد حرکت نور چراغ قوه را در یک اتاق تاریک با چشم تعقیب کند .
شدت نور به حدی نباشد که کودک را بدخلق نماید .
وادار کردن کودک به نگاه کردن اشیاء در حال چرخش و حرکت .
تمرینات بینائی از قبیل تعقیب خطوط یا اشکال .
با پیشرفت تدریجی کودک مربی او را وادار میکند تا تصاویر خاص یا شیء خاص را از بین تصاویر و یا اشیاء پیدا کند .
قرار دادن هر شیء در سر جای خود .
پیدا کردن سر بطری ها .
پیدا کردن شیئ از بین اشیاء متفاوت .
تمرینات تمیز بینائی و اداراک بینائی پس از رفع حساسیت انجام می گیرد

درمان کودکی که دارای حس شنوائی تندکار است

آماده سازی محیطی آرام و بدون سرو صدا
کاهش رفتارهائی که کودک انتخاب می کند ( تولید صدا )تا در برابر صداهای بیرونی که واکنش کر بودن را انتخاب کرده است .
تحریک شنیداری از زمزمه آغاز می گردد .به تدیج به هجایا و آواهای معنادار و خواندن لالائی ساده تبدیل می گردد .
بهترین زمان به نزدیک شدن به کودک از نظر فیزیکی در هنگام زمزمه کردن است .
استفاده از وسایل موسیقی ساده .
استفاده از وسایل صوتی و ایجاد صدا( آهنگ دلخواه ) از زمان پخش کوتاه با فاصله زیاد تا زمان پخش حداکثر به 10 دقیقه برسد .
مرکب کردن صداها
پس از تعدیل حسی شنوائی اقدام به تمریناتی در جهت تمیز شنیداری می نمائیم

درمان کودکی که دارای حس شنوائی کندکار است

کشف صداهای مختلف ( به کدام صدا بیشتر توجه می کند )
شدت بخشیدن به صدای مورد توجه .
تدریجاً از شدت و فراوانی صدا کاسته شده و صدای دیگری را انتخاب می کنیم .
استفاده از اشیاء صدا دار
در ابتدای جلسات مربی با صدای بلند صحبت نماید و کم کم از بلندی آن بکاهد .
تمرینات تمیز شنیداری به هنگام رفع حساسیت انجام می شود .

درمان کودکی که دارای حس چشائی تندکار است

خودداری ازمصرف غذاهائی که طعم تند و یا ادویه زیاد دارند .
از غذاهای ترش و تلخ استفاده نشود .
با توجه به حساسیت زیاد ممکن است از غذا خوردن دوری کند پس از غذاهای مغذی استفاده گردد .
خودداری از انواع نوشابه های گاز دار
برای استفاده از غذاهای جدید از طعم های ملایم استفاده نمائید .
کم کم به غذاها چاشنی های مختلف اضافه نمائید .

درمان کودکی که دارای حس چشائی کندکار است

تنوع در مواد غذائی و خوراکی ها که دارای مز ه های تند و متنوع است و با مزه کردن مکرر تفاوت مزه ی آنها بیشتر شود .
بعد از استفاده از غذاهای که مزه ملایم دارند بلافاصله از مزه شیرین استفاده گردد .

درمان کودکی که دارای حس بویائی تندکار است

محیط کاملاً بدون بو باشد .
کم کم به شدت بو های محیط اضافه گردد .( سرکه . الکلو یا عطر )
به تدریج بوهای محیط را معرفی کرده و با چشم بسته به تشخیص بوها او را برسانیم


درمان کودکی که دارای حس بویائی کندکار است

غذا و یا مواد با بوی تند از فاصله نزدیک شروع به آموزش گردد و سپس فاصله افزایش می یابد .
به تدریج از شدت بوها کاسته می گردد .
با چشم بسته به تمیز بویائی او را تقویت می کنیم .

برای درمان اوتیسم چه میتوان کرد؟

برای درمان اوتیسم چه میتوان کرد؟
مطالعات جزئیات مدارک موجود در پس تجویز دارو ، درمانهای رفتاری برای اختلالات طیف اوتیسم

4 آوریل 2011 -- برای کودکان مبتلا به اوتیسم ، امیدهائی را میتوان در اشکال مختلف انتظار داشت -- محرکها، هورمون درمانی ، ویتامین ها ، داروهای ضد جنون قوی ، رفتار درمانی های شدید و رژیم های غذایی.
اما دستیابی به درمانهائی که از لحاظ علمی به اثبات رسیده باشند دشوارتر است.
در حال حاضر سه مطالعه که با هزینه دولتی انجام شده و در مجله اطفال بچاپ رسیده است، شواهد موجود در پس درمان شایع پزشکی و رفتاری اختلالات طیف اوتیسم را بررسی کرده است ( (ASD. آنها نتیجه گرفته اند، در اینکه برخی از روشهای درمانی واقعا کارائی داشته باشند، مستندات کمی وجود دارد. و اگر چه برخی از داروها ممکن است رفتارهای مزاحم و پرخاشگرانه را کاهش دهند ولی می توانند عوارض جانبی قابل توجهی داشته باشد.

دکتر لین سی هافمن، متخصص رشدی - رفتاری اطفال و استاد مرکز سیاست گذاری بهداشت در دانشگاه استنفورد دانشکده پزشکی، میگوید : "من فکر می کنم ما آهسته پیشرفت میکنیم."

هافمن می گوید "این مثل درمان سرفه کودکان هنگام سینه پهلو است، اگر ندانید که عامل آن سینه پهلو است." او به تازگی بررسی مشابهی را اما جدای از مصاحبه های پزشکی و در مانهای جایگزین و مکمل اوتیسم منتشر کرد. او خود در پژوهش حاضر، شرکت نداشت.

هافمن میگوید بخشی از علت آن کمی مدارک محکم، در درمان اوتیسم علیه علائم متغییری است که میتواند وجود داشته باشد.
او میگوید "مشخص است که ، گروهی از کودکان بسیار ناهمگنی هستند که از نظر میزان نشانه های آسیب، در محدوده بسیار بزرگی قرار دارند، و باید برخی از داروهایی را انتخاب کنیم که به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته و برخی تاثیرات را در برخی از مناطق مورد نظر نشان داده باشند."

مطالعات، چه یافته اند
یک تیم میان رشته ای از محققان دانشگاه وندربیلت که توسط آژانس ایالات متحده برای پژوهش و کیفیت بهداشت و درمان، تامین می شوند، در حال حاظر مدارک موجود در پس سه روش درمان کودکان مبتلا به اوتیسم را بررسی میکنند : داروها ، بخش رفتار درمانی، و تزریق هورمون سکرتین.
دکتر زکریا وارن، مدیر موسسه درمان و تحقیقات اختلالات طیف اوتیسم در مرکز کندی وندربیلت در نشویل، میگوید: "مهمترین یافته از بررسیهای انجام شده این است که هنوز برای درک چگونگی تاثیر درمانهای خاص، بر روی کودکان خاص، کارهای زیادی برای انجام باقی است، به طوری که بتوانیم توصیه های مناسبی برای به حداکثر رساندن بهبودی و دستاوردها انجام دهیم."

همه مطالعات موجود در این پژوهش، بین سالهای 2000 و مه 2010 منتشر شد و شامل کودکان 12 ساله یا جوانتر میشد.

داروها
در این مطالعه که به داروها توجه داشت، محققان به بررسی مطالعات بر روی ضد جنونها ، سرم مهار کننده های بازجذب سروتونین ( (SSRI، و داروهای محرک پرداختند، که معمولا برای کاهش نشانه هایی مانند پرخاشگری ، رفتارهای تکراری ، آسیب زدن بخود، و کج خلقی های شدید استفاده می شود.
آنها دریافتند شواهد خوبی وجود دارد که دو داروی ضد جنون ، Risperdal و Abilify ، رفتارهای "چالش برانگیز" مانند تحریک پذیری ، اضطراب ، گریه ، بیش فعالی و عدم همکاری را در مقایسه با دارونما، کاهش میدهد.

اما طبق گزارشات، عوارض جانبی قابل توجهی هنگام استفاده از این داروها وجود داشته است ، از جمله افزایش وزن ، خواب آلودگی ، و نشانه هایی مانند لرزش ، حرکات غیر ارادی ، و سفتی .
گرچه آزمایشات سرم مهار کننده های بازجذب سروتونین Prozac و محرک ریتالین، اثرات بالقوه مثبتی بر رفتارهای تکراری و بیش فعالی نشان دادند ، اما منتقدین اعلام کردند که شواهد موجود در توصیه به استفاده از آنها کافی نیست.

تشدید درمانهای رفتاری ، که در آن درمانگر یا والدین، بالغ بر چندین سال رو در رو بیش از 25 ساعت در هفته با یک کودک مبتلا به اوتیسم کار میکنند ، سرفصل های جدیدی را بعنوان مطالعات ایجاد کرده اند که نشان داده است، این روش ها ممکن است پیشرفت های قابل توجهی در ضریب هوشی ، زبان ، و مهارتهای میان فردی داشته باشند.

اما وقتی منتقدین در مقایسه یک به یک در این محدوده از روش های مختلف، همت کردند، پی بردند که خودشان بدنبال مخلوط کردن موضوع بوده اند.
وارن میگوید "وقتی شما شروع به صحبت کردن در مورد تداخلاتی میکنید که عمدتا در طبیعت، رفتاری یا آموزشی هستند و در طول یک یا دو سال در بسیاری از ساعات هفته انجام میشوند، عوامل بسیاری وجود دارند که باید برای مقایسه ای که بسیار هم سخت است، ارائه شوند."
او میگوید "آنچه ما قطعا شاهد آن هستیم، چهارچوب کاری است که بنظر میرسد مورد تائید باشد، در واقع ، کودکان با اختلالات طیف اوتیسم که مداخله فشرده بموقع، دریافت میکنند، حتما پیشرفت هائی را نشان میدهند و یا تمایل دارند که نشان دهند، اما افرادی هستند که نسبت به دیگران پیشرفت های بیشتری نشان میدهند. و برخی از مداخلات هستند که در آن اثرات بسیار کمی وجود دارد ، و برخی از زیر گروه ها در حال نشان دادن دستاوردهای عظیمی هستند. "
محققان به سه دسته گسترده از درمان ها نظر داشته اند. اولین آنها روش دانشگاهی بود، به اصطلاح از کالیفرنیا در لس آنجلس / لوواس ، که در آن درمانگران با بچه ها، حداقل 25 ساعت در هفته به منظور تلاش برای مبارزه با رفتارهای خاص و اختلالات همراه اوتیسم، کار میکردند.
برای مثال ، در تلاش به منظور توسعه مهارت های ارتباطی، اگر کودک مبتلا به اوتیسم به یک اسباب بازی علاقه نشان بدهد، درمانگر و نه لزوما کسی که در همان اتاق است، ممکن است اسباب بازی را ندهد و بی درنگ کودک برای گرفتن آن راه مناسبی را درخواست کند.
دسته دوم از مداخلات شامل برنامه هایی است که سعی دارد گرایشات مبتلا به اوتیسم را در کودکان بسیار کم سن زیر 2 سال، مورد توجه قرار دهد. به طور کلی ، این مطالعات بر اساس مدل شروع اولیه دنور است که از بازی درمانی مبتنی بر تشویق به زبان و مهارت های اجتماعی استفاده میکند.
نوع سوم از درمان، بررسی برنامه هائی است که پدر و مادر را برای کمک به کودکان خود در خانه، آموزش میدهد.

دکتر اریک هولندر، مدیر برنامه های اختلالات وسواس ، درون رانشی و طیف اوتیسم در مرکز پزشکی مونتفیور در شهر نیویورک میگوید: "با شعار شناسایی زودهنگام و مداخله به موقع ، می توانید خط سیر تکاملی بلند مدت بیماری را بهبود ببخشید"
در میان 23 مطالعه توسط روش دانشگاه کالیفرنیا / لوواس و چهار مطالعه بر اساس برنامه شروع اولیه دنور که مورد بررسی قرار گرفتند ، دستاوردهای بسیاری در ضریب هوشی ، عملکرد شناختی ، مهارت های زبانی ، و رفتارهای انطباقی،حاصل شد.

کارشناسان میگویند، اما بنظر میرسد این یافته ها جدا از کارهای ساده انگاری بوده اند، زیرا کودکانی که مداخلات شدید داشته اند ، به عنوان مخالفت با برنامه های"به گزینی" مبتنی بر جامعه ، با علائم خفیف تری آغاز کرده اند.

هولندر میگوید "مطالعات اولیه ناقص بودند". او در این بررسیها شرکت نداشته است.

او میگوید "برخی بچه ها هستند که در یک دوره کوتاه زمانی به برخی از درمانها پاسخ میدهند، اما این نوع روش برای فهمیدن این که کدام یک از بچه ها بهترین پاسخ را به درمان های اختصاصی میدهد و اینکه آیا آن درمانها با گذشت زمان یک ضربه بزرگی باشد، سخت است." با توجه به هزینه تامین این درمان ها، این سئوال نیز مهم است.
هولندر میگوید، " هزینه های بالائی در ارتباط با این درمانها وجود دارد ، صدها هزار دلار در یک سال."

منتقدین به فقدان مطالعات با کیفیت بالا و عدم تحقیقات مورد تایید، یا مطالعاتی که به عنوان دلیلی برای سئوالات بیشتر در این روشها که بطور مستقل یافته های قبلی را تکرار کرده، انتقاد کرده اند. آنها به یافته ائی اشاره کرده اند که در سراسر مطالعات " بسیار تکراری" بوده، یافته هائی که بسیاری از کودکان از این نوع درمان برخوردار بوده اند " که دستاوردهای چشمگیری هم نداشته است. "

در میان هفت مطالعه از برنامه های آموزش والدین، محققان گفته اند کوچک بودن آنها ، عدم اختصاص شرکت کنندگان به طور تصادفی در درمان های مختلف ، گستردگی تنوع در علائم کودکان شرکت کننده در مطالعات، و عدم ارزیابی از نتایج بطور عینی، نتیجه گیریها را محدود کرده است.

سکرتین
بررسی نهایی نگاهی دارد به مدارک موجود در پس استفاده از پروتئین سکرتین دستگاه گوارش در درمان مورد بحث.
در بیش از 4120 مطالعه مورد نظر، تنها هشت معیار آشنا در این بررسی وجود دارد.
وقتی سکرتین با یک دارونما مورد مقایسه قرار گرفت ، هیچ مطالعه ای حاکی از بهبودی در زبان ، شناخت ، یا نشانه های اوتیسم نبود.
وارن میگوید "این یکی از مداخلاتی است که قوی ترین شواهد را دارد، و شواهد واقعا و قویعا نشان می دهند این چیزی است که نباید دنبال کرد."

امید در افق
فلمنک و وارن می گویند اگرچه به نظر میرسد که درمانهای رایج برای استفاده، کمتر پیشنهاد میشوند، اما نسل جدیدی از داروها در پیشرفت، میخواهد کاهش علائم را بهمراه علل بیماری مورد هدف قرار دهد، نه فقط علائم را.

وارن میگوید "ما در آستانه عصری قرار داریم که قادر هستیم تا در مورد توانائی در توسعه درمان های هدفمند جدید، بر اساس درک اینکه اوتیسم چیست و چگونه به مغز ما مربوط میشود، فکر کنیم. این درمانها قادر بوده اند که در مدل های حیوانی، در علائم خاص و رفتارهای خاص بهبود نشان بدهند."
و بسیاری از کارشناسان احساس می کنند که با مطالعات بهتر طراحی شده، آموزش رفتار در خانه ، که در آن درمانگر، والدین را درباره روش هایی برای پیدا کردن فرصت هایی برای تمرین مهارت های ارتباطی آموزش میدهند ، در نهایت منافع بزرگی را بنمایش بگذارند.
دکتربیرنا سیگل ، مدیر خدمات بالینی در دانشگاه کالیفرنیا در درمانگاه اوتیسم سان فرانسیسکو میگوید: "روش های آموزش والدین، که پدر و مادرها فرامیگیرند که لحظه هایی را برای آموختن فرزند خود پیدا کنند ، چیز بسیار قدرتمندی است. "
او میگوید "من به مردم میگویم، چیزهای زیادی وجود دارد که شما میتوانید برای کمک به کودک خود انجام دهید، اما دربرگیرنده مقدار زیادی دشواری است

درمان اوتیسم در کودکی؛ آی.کیوی بالاتر در بزرگسالی 

 درمان زودهنگام و متمرکز نوزادان و کودکان کم سن‌وسال مبتلا به اوتیسم، منجر به پیشرفت‌های فوق‌العاده آنان می‌گردد؛ به‌طوری‌که پس از چند سال، علایم بیماری در آنها ناپدید می‌گردد.
خردسالان دارای علائم اوتیسم (در خود ماندگی) در صورت درمان زودهنگام و متمرکز، پیشرفت‌های عجیبی از خود نشان می‌دهند. این یافته که از نتایج آزمایش‌ها بر روی چنین کودکانی بدست آمده، پاسخ نسبتا روشنی به این سوال می‌دهد که آیا تشخیص و درمان زودهنگام این بیماری موثر است یا خیر.
سالی راجرز، روانشناس موسسه ذهن دانشگاه کالیفرنیا و همکارانش، به‌طور اتفاقی کودکان 18 تا 30 ماهه دارای علائم اوتیسم را انتخاب کردند و عده‌ای را تحت مراقبت‌های معمول و دیگران را تحت مراقبت‌های متمرکز رفتار درمانی تحت عنوان «آغاز زودهنگام مدل دنور» قرار دادند. این برنامه با تاکید بر فعالیت‌های سرگرمی و کودکانه، از تمرین‌های تکراری مورد استفاده در درمان بیماران اوتیسم پرهیز می‌کند. این‌گونه درمان‌های سنتی برای کودکان کم سن و سال مناسب نیستند

دارو درمانی اوتیسم ها

دارو درمانی در بعضی از رفتارها مورد نیاز است نظیر : بیش فعالی، اختلالات اضطرابی ، رفتار های آسیب رساننده به خود، Stereotype .

Risperidone و Olanzapine : در بعضی از رفتارها و در بهبود روابط اجتماعی
Clomipramine : در کاهش رفتارهای Stereotype درکودکان اوتیستیک
Naltrexone : در موارد آسیب به خود.
Clonidine : در موارد بیش فعالی، بی قراری و رفتارهای وسواسی

معرفی موسیقی درمانی



موسیقی درمانی روشی است در جهت برخی اهداف درمانی که می‌تواند مواردی از جمله تقویت و ساماندهی سلامت روحی و جسمی افراد را به دنبال داشته باشد . به عبارت دیگر از موسیقی درمانی برای بازیافت ، نگهداری و تقویت سلامت جسمی و روحی و عاطفی استفاده می‌شود.



تاریخچه

تاریخچه استفاده از موسیقی به عنوان روشی برای درمان به زمان ارسطو و افلاطون باز می‌گردد. از آن زمان به بعد رگه‌هایی از استفاده از اصوات و آهنگها برای درمان بیماریهای مختلف بکار رفته است. اما در قرن بیستم فکر رسمی استفاده از موسیقی برای درمان مصدومین جنگ جهانی اول آغاز شد و هر چند استفاده از این روش درمانی با مشکلاتی همراه بود که با قدمهایی که برداشته شد، بتدریج این شاخه درمانی تکامل یافت و انجمنهای متعددی تشکیل گردید. بطوری که در سال 1944 اولین برنامه آموزش موسیقی درمانی در جهان در دانشگاه میشیگان آغاز شد.

در سال 1950 انجمن موسیقی درمانی آغاز به کار کرد. در سال 1971 انجمن موسیقی درمانی آمریکا یا AAMT آغاز به کار کرد. در سال 1985 فدراسیون جهانی موسیقی درمانی در سطح بین المللی به ثبت رسید. انجمن موسیقی درمانی ایرانی با اهداف بالا بردن سطح آگاهی افراد از فرآیند موسیقی درمانی و فواید آن و بالا بردن امکانات تخصصی برای استفاده از این شیوه درمانی فعالیت خود را آغاز کرده است.



روشهای موسیقی درمانی

در موسیقی درمانی دو روش اساسی وجود دارد: روش فعال و روش غیر فعال ، روش غیر فعال شامل شنیدن موسیقی است که بیماری با گوش دادن و شنیدن موسیقی که در حال نواخته شدن است، مورد درمان قرار می‌گیرد. در این روش بیشترین تأثیر عملکرد در جهت برانگیختن و تأثیر واکنشهای عاطفی و ذهنی است. در حالی که در روش موسیقی درمانی فعال که نواختن ، خواندن و حرکات موزون اساس کار است. واکنشهای مختلف عاطفی ، ذهنی ، جسمی و حرکتی تحریک و برانگیخته می‌شوند. برنامه‌ها و روشهای موسیقی درمانی متنوع و متناسب با نیاز افراد تنظیم و تدارک دیده می‌شود.



کاربرد موسیقی در توانبخشی

با توجه به این که پردازش موسیقی در مغز در مناطقی متفاوت از مناطق درگیر در ادراک سایر اصوات از جمله گفتار صورت میپذیرد امروزه از موسیقی درمانی در توانبخشی ذهنی و جسمی و نیز کمک به رشد دقت شنیداری و بهبود توجه و تمرکز و در نهایت رشد مهارتهای گفتاری استفاده میشود. این امر در مورد کودکان مبتلا به اوتیسم و نیز مبتلایان به اختلال یادگیری بیشتر صدق می کند.

برای کودکان مبتلا به بیماری "اوتیسم"



«وندی نگران به مدرسه می‌رود» اسم یک کتاب غیرمعمولی از یک نویسنده غیرمعمولی است.
این کتاب به قلم یک نویسنده تازه‌کار، به‌ نام «جنا لومبارد» برای کودکان مبتلا به بیماری «اوتیسم» نوشته است.

به گزارش ایبنا «جنا» که با نوشتن این کتاب، برای نخستین بار نویسندگی را تجربه کرده است، می‌خواهد قهرمان این داستان را در قصه‌های بعدی‌اش تکرار کند. درست است، کتاب «وندی نگران به مدرسه می‌رود» یک کتاب معمولی نیست؛ چون یک نویسنده غیرمعمولی این کتاب را نوشته است. نویسنده این کتاب، خود به بیماری «اوتیسم»   مبتلاست.

 قهرمان این کتاب که با زبانی شیرین و با کلماتی آهنگین و شاعرانه نوشته شده است، از این‌که با وجود این بیماری می‌تواند به مدرسه برود و درس بخواند، خوشحال و سپاس‌گزار است.

این نویسنده 21 ساله که با بیماری اوتیسم به دنیا آمده و به همین دلیل درک درستی از اطراف خود ندارد، هیچ‌وقت نتوانست درست صحبت کند؛ اما او خیلی زود یاد گرفت که کتاب بخواند و از طریق کتاب خواندن با دنیا ارتباط برقرار کرد.

«جنا» پس از مدتی به کمک رایانه، شروع به نوشتن چیزهایی کرد که در سرش بود و نوشته‌هایش شبیه شعر و قصه شدند.

او در نخستین تجربه قصه‌گویی‌، از زندگی خودش گفته است و سعی می‌کند با نوشته‌هایش بچه‌های دنیا را تشویق کند که با وجود هر مانعی به آرزوها و هدف‌هایشان فکر کنند و از تلاش دست برندارند.

ناشر این کتاب می‌گوید «جنا لومبارد خودش یک منبع الهام‌بخش برای همه ماست تا بدانیم که باید چطور تلاش و مبارزه کنیم. او با وجود همه ناتوانی‌هایش نشان داد که اگر آرزویی داشته باشی و آن را دنبال کنی، به آن می‌رسی.»

«جنا» در این کتاب روز اول مدرسه رفتن «وندی» را توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که او هیچ تصوری از مدرسه و مدرسه رفتن ندارد و نمی‌داند با این همه بچه چطور باید آشنا شود.

این کتاب 38 صفحه‌ای از سوی انتشارات «آمازون» منتشر شده است.

اوتیسم در ایران رو به افزایش است

گزارشی از بیمارانی که در خود مانده‌اند , اوتیسم در ایران رو به افزایش است

فراوانی اوتیسم را یک در ۱۵۰ تخمین زده‌اند و به نظر می‌رسد این آمار رو به افزایش است؛ میزان ابتلا به آن در پسرها ۴ تا ۵ برابر بیشتر از دختران است. از هر ۱۰ کودک یا بزرگسال مبتلا به اوتیسم ۷ نفر دچار کند ذهنی و مشکلات مربوط به عملکرد و واکنش‌های مغز هستند.

تاکنون هیچ روش قطعی برای درمان مبتلایان به اوتیسم یافت نشده‌ است و افراد اوتیستیک برای تمام عمر این بیماری را با خود به همراه خواهند داشت و این در حالی است که تعداد افراد مبتلا به این بیماری در ایران رو به افزایش است.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) – منطقه خراسان، فوق تخصصی روان‌شناسی کودکان و استادیار دانشکاه علوم پزشکی مشهد با بیان این ‌که علت ابتلا به اوتیسم مانند بسیاری از اختلالات روان‌پزشکی یک علت واحد و شناخته‌ شده نیست، با بیان مطالب فوق افزوده است: ثابت شده که عوامل ژنتیکی در بروز این بیماری نقش دارند و احتمال بروز آن در خانواده‌ای که یک فرزند اوتیستیک دارد، ۵۰ برابر بیشتر از جمعیت عمومی است.

دکتر عاطفه سلطانی‌فر ادامه داد: برخلاف نگرش‎های قبلی واکسیناسیون ارتباطی به ابتلا به اوتیسم ندارد.

وی گفت: به طور معمول حجم مغز این افراد از انسان‌های طبیعی بزرگتر است و در مورد مخچه و برقراری ارتباط بین دو نیمکره راست و چپ مغز دارای مشکل هستند.

وی درباره نشانه‌های این بیماری توضیح داد: کودکان مبتلا به اوتیسم به دلیل اختلال در تعامل اجتماعی نمی‌توانند با گروه همسالان خود ارتباط برقرار کنند و اغلب تنها هستند.

فوق تخصصی روان‌شناسی کودکان ادامه‌داد: آن‌ها با بزرگسالان و با سایر بچه‌ها ارتباط چشمی خوبی برقرار نمی‌کنند و نحوه بازی‌کردن آن‌ها با کودکان طبیعی متفاوت است.

وی انجام بازی‌های تکراری، توجه به اجزای اشیا و علایق و رفتارهای کلیشه‌ای را از دیگر نشانه‌های این بیماران برشمرد و گفت: بعضی از کودکان اوتیستیک به اشیای خاصی علاقه‌مندند مثل این‌که ساعت‌ها جذب آن و کارکرد آن می‌شوند و به هیچ چیز دیگر توجه نمی‌کنند.

وی افزود: رفتارهای کلیشه‌ای مثل حرکات یکنواخت و تکراری با دست یا تمام بدن، عقب و جلو رفتن و راه رفتن روی پنجه پا و سایر حرکات تکراری اغلب در این کودکان دیده می‌شود.

دکتر سلطانی‌فر با بیان این ‌که ۳۰ درصد کودکان مبتلا به اوتیسم دچار تشنج می‌شوند، خاطرنشان کرد: وقتی کودکی تا ۱۳ ماهگی از ژست‌ها مثل “بای بای کردن” استفاده نکند، تا ۱۶ ماهگی هیچ کلمه‌ای را به زبان نیاورد یا اگر تا ۲ سالگی قادر به گفتن جملات دو کلمه‌ای نباشد، باید نسبت به احتمال ابتلا کودک به اوتیسم نگران بود.

وی درمان و شناسایی اوتیسم قبل از سه سالگی را بسیار موثرتر از سنین بالاتر از آن دانست و گفت: هر چه زمان تشخیص اوتیسم زودتر باشد، احتمال موفقیت در رساندن کودک به بالاترین سطح توانایی بیشتر است اما خیلی نادر است که کودکی بتواند به حالت طبیعی برگردد.

وی اعمال روش‌های درمانی به طور فشرده و حداقل ۲۱ ساعت کار در هفته را برای بهبود بیمار اوتیستیک ضروری دانست و گفت: درمان اوتیسم نیاز به اعمال روش‌های گفتار درمانی، کار درمانی، روان‌پزشکی و روان‌شناسی کودکان نیاز دارد.

همچنین هاشمیان، نماینده خانواده‌های بیماران اوتیسمی در مشهد با اشاره به مشکلات بی‌شمار این خانواده‌ها گفت: مبتلایان به اوتیسم دارای ظاهری کاملا سالم هستند اما حتی نمی‌توانند با یک جمله ساده بیان کنند که من یک فرد اوتیسمی هستم با نیازها و شرایط خاص.

وی افزود: آیا چیزی دردناک‌تر از این وجود دارد که فرزند ما دچار دردی است که نمی‌تواند درباره آن سخن بگوید و ما نیز قادر به درک شرایط او نیستیم؟

وی با اشاره به عدم شناخت جامعه از این بیماری گفت: ما احساس می‌کنیم فرزندمان زنده اما از دست رفته‌ است.

وی با بیان این که خانواده یک بیمار مبتلا به اوتیسم به کرات شاهد رفتار سرزنش‌گر یا مسخره‌کننده سایرین به دلیل رفتارهای عجیب کودکان خود هستند، افزود: اوتیسم هنوز هیچ جایگاهی در جامعه ندارد در حالی که به سرعت رو به افزایش است.

نماینده انجمن حمایت از بیماران مبتلا به اوتیسم با درخواست از صدا و سیما، نشریات و رسانه‌ها برای تلاش در جهت آشنایی مردم با این بیماری گفت: اطلاع‌رسانی علاوه بر کمک به بهبود اوضاع خانواده‌ها و خود بیماران و تغییر نگرش جامعه نسبت به آنان، کمک می‌کند تا خانواده‌ها با این بیماری آشنا شوند و در صورت ابتلا فرزندشان به اوتیسم زودتر به این موضوع پی ببرند.

وی با بیان این که نگهداری از یک کودک اوتیستیک ۱۰ برابر یک کودک با بیش فعالی شدید از خانواده‌ها انرژی می‌گیرد، افزود: صرف هزینه‌های درمان این بیماری برای بسیاری از خانواده‌ها سخت و غیرممکن است؛ اولین مدرسه دولتی نیز که از سال ۸۵ در مشهد آغاز به کار کرده به دلیل شرط سنی و عدم پذیرش به دلیل افزایش تعداد مبتلایان دارای مشکلاتی است.

وی افزود: از وزارت بهداشت و سازمان تامین اجتماعی تقاضا داریم این کودکان از یک سری حمایت‌ها برخوردار شوند.

هاشمیان ایجاد مراکز تفریحی مناسب با شرایط کودکان مبتلا به اوتیسم توسط شهرداری، انجام کارهای پژوهشی، تحقیقاتی و تخصصی توسط دانشگاه علوم پزشکی، تحقق اهداف خیرخواهانه و افزایش آگاهی مردم را کمکی در جهت بهبود اوضاع بیماران و خانواده‌های آنان دانست.

همچنین دکتر سید محسن اصغری، متخصص روانشناسی کودکان و عضو هیات علمی دانشکده روان‌شناسی دانشگاه فردوسی مشهد در رابطه با این بیماری گفت: بازه سنی یک تا ۳ سالگی، سنین طلایی تشخیص بیماری اوتیسم در کودکان است.

وی ادامه داد: در کشورهای زیادی شیوع اوتیسم در بین کودکان به تنهایی بیش از شیوع سرطان، ایدز و دیابت است.

وی زندگی ماشینی و وابسته به تکنولوژی، مسمومیت‌های غذایی و آلودگی محیط زیست به سموم را از علل افزایش ابتلا به این بیماری برشمرد و گفت: نام‌گذاری ۴ آوریل و ۱۴ فروردین به نام روز اطلاع‌رسانی درباره اوتیسم نشان دهنده دغدغه‌های جهانی نسبت به این بیماری است.

وی با بیان این که در ایران کار زیادی در زمینه اوتیسم انجام نشده است و فرهنگ‌سازی در جهت تغییر نگرش جامعه نسبت به کودکان و کمک به خانواده‌ها ضروری است، گفت: پزشکان اطفال و مراکز بهداشت و متخصصین روانپزشکی کودکان، اولین کسانی هستند که می‌توانند در شناسایی به هنگام اوتیسم کمک کنند.

همچنین علی علی‌پور، کارشناس دانش‌آموزان دارای مشکلات رفتاری گفت: امروزه سیستم‌های آموزش و پرورش در تمام دنیا تلاش می‌کنند تا همه افراد جامعه صرف نظر از تمام معلولیت‌ها و محرومیت‌ها از یک آموزش مناسب و یکسان برخوردار باشند.

وی با بیان این ‌که آموزش و پرورش استثنایی کشور ۷ نوع معلولیت شناخته شده را تحت پوشش خود قرار می‌دهد، افزود: از این ۷ نوع معلولیت، تنها گروهی که علیرغم نیازها و مشکلات بیشترشان مظلوم واقع شده‌اند، مبتلایان به اوتیسم هستند.

وی ادامه داد: درصد بالایی از مدیران و برنامه‌ریزان شناخت اولیه‌ای از اوتیسم نداشتند و این کودکان سال‌ها به خاطر مشکلات پیچیده و مهر اوتیسم بر پیشانی‌شان در هیچ مدرسه‌ای پذیرفته نمی‌شدند یا به زودی مجبور به ترک مدارس دولتی می‌گشتند. در یک کلام هیچ مامنی برای پناه و هیچ مرجعی برای پاسخ به سوالات بی‌شمار خانواده‌های آنان در کشور یافت نمی‌شد.

علی‌پور با بیان این ‌که اولین مجموعه تخصصی ویژه و مستقل برای کمک و آموزش این کودکان در مهر ماه سال ۸۵ با ۲۵ دانش‌آموز در مشهد آغاز به کار کرد، افزود: به علت عدم استاندارد بودن فضای این مرکز، کلنگ احداث اولین کلینیک آموزشی و توان‌بخشی دانش‌آموزان مبتلا به اوتیسم در الهیه مشهد به زمین زده ‌شد و این مرکز هم اکنون با نزدیک به ۶۰ دانش‌آموز مبتلا به اوتیسم، اولین مرکزی است که به این شکل در کشور فعال است.

وی کاردرمانی، گفتاردرمانی، بازی درمانی و آموزش را از خدمات ارائه شده به بیماران اوتیستیک در این مرکز ذکر کرد و گفت: در سایر مراکز فعال در کشور ۳ تا ۶ دانش‌آموز در یک کلاس آموزش کلاسیک می‌بینید.

وی با بیان این ‌که این کلینیک هنوز در ابتدای راه است و دغدغه‌ها و مشکلات زیادی دارد، اظهار داشت: برای مهر ماه آینده نیازمند مدرسه‌ای در همین حدود در مشهد هستیم تا بتوانیم در برابر ۸۰ دانش‌آموز مبتلا به اتیسم که بی‌صبرانه در نوبت ثبت‌نام در این مرکز هستند، پاسخگو باشیم.

این کارشناس آموزش دانش‌آموزان دارای مشکلات رفتاری ادامه داد: وجود تنها یک مدرسه برای این بیماران در یک منطقه شهر اصلا پسندیده نیست و بچه‌هایی که از سایر مناطق شهر به این مرکز می‌آیند، قطعا با سختی زیادی مواجه‌اند.

علی‌پور با اشاره به ابتلا یک نفر از هر ۱۶۶ دانش آموز دنیا به اوتیسم گفت: ما هر روز شاهد تشخیص‌های جدیدی از این بیماری هستیم ولی در ایران تاکنون تحقیقی درباره آمار مبتلایان به اوتیسم انجام نگرفته است.

درمان اوتیسم با کارتون

تحقیقات دانشمندان در موسسه تحقیقاتی اوتیسم نشان می دهد که دیدن کارتون نقش مهمی در بهبودی کودکان اوتیسم دارد.
 همانطور که میدانیم کودکان اوتیسم در درک و تشخیص حالات چهره ی افراد دچار مشکل هستند، ثابت شده که دیدن کارتون به این کودکان کمک می کند تا هیجانات طبیعی را یاد بگیرند. در این تحقیق از کارتون هایی با شخصیت های غیر انسانی که چهره ی انسانی دارند استفاده شده و یک نفر راوی داستان را نقل می کند تا به کودک در درک هیجانات انسانی کمک نماید. او شیوه ی بیان صورت و احساسات شخصیت های داستانی را برای کودکان توضیح می دهد. دکتر سیمون بارون سرپرست مؤسسه تحقیقات اوتیسم در دانشگاه کمبریج، معتقد است کارتون های متحرک نقش مهمی در درمان بیماران اوتیسم دارند و باعث می شوند کودکان به ترسشان از نگاه کردن به چهره دیگران غلبه کنند و نحوه ی بیان احساسات را بیاموزند.
دنیس مورفی 6 ساله از افرادی بود که در این تحقیق شرکت داشت، با توجه به علاقه ی زیاد او به ماشین و قطار، شخصیت های کارتونی که برای او ساخته شد ماشین و قطارهایی با چهره ی یک انسان بودند.

  از دنیس خواسته شد به مدت 4 هفته روزی 15 دقیقه کارتون تماشا کند. در هر دوره ی 15 دقیقه ای حالت هیجانی جدیدی (مثل خوشحالی، ناراحتی، عصبانیت، ترس، مهربانی و ... ) به کودک معرفی می شود و از کودک خواسته می شود این حالات را نشان دهد. در انتهای مطالعه مشخص شد که توانایی این کودکان برای تشخیص و بروز هیجانات و احساسات تا 52درصد بهبود یافت.

 

زندگی کردن با اوتیسم

یکی از دشوارترین قسمت های کنار آمدن با اوتیسم این است که مجبور هستید هر روز با افراد مختلف ارتباط برقرار کنید. از آنجا که مغز نوجوانان مبتلا به اوتیسم کمی متفاوت عمل می کند، یاد گرفتن برقراری ارتباط با دیگران ممکن است مثل یاد گرفتن یک زبان خارجی باشد. این باعث می شود که ارتباط برقرار کردن با دیگران برای این افراد دشوار باشد یا حتی دیگران به سختی منظور آنها را متوجه شوند، به همین خاطر حرف زدن با یکی از همکلاسی ها به کاری بسیار دشوار، استرس زا و خسته کننده برای این افراد تبدیل می شود.

پس اگر کسی را می شناسید که به اوتیسم مبتلاست، موقع حرف زدن با او دقت و صبر بیشتری به خرج دهید. انتظار نداشته باشید که این افراد مثل شما به همه چیز نگاه کنند. همچنین باید بفهمید که برخی رفتارها که به نظر شما بی ادبانه می آید (مثلاً قطع کردن حرف کسی) از یک ادراک دیگر از جهان ناشی می شود: برای افرادیکه نمی توانند اشاره ها و علائم اجتماعی را درک کنند و وقفه های طبیعی بین کلام را تشخیص دهند سخت است که بفهمند نباید بین حرف کسی بپرند. هره شما بیشتر او را درک کنید و حمایتش کنید، زمانی که با هم می گذرانید لذت بخش تر خواهد بود.

باوجود همه مشکلات و موانع هر روزه، بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم زندگی هایی بسیار شاد و موفقی را می گذرانند، چه به تنهایی و چه به کمک دوستان و خانواده. اکثر نوجوانان مبتلا به اوتیسم مدرسه را دوست دارند و خیلی از آنها می توانند در مدارس و کلاسهای عادی شرکت کنند. آنها ذوق و سلیقه های خاص خود را دارند و از فعالیت های مختلف مثل همه مردم عادی لذت می برند. خیلی از افراد مبتلا به اوتیسم موفق می شوند به دانشگاه بروند، ازدواج کنند، و شغل و حرفه های موفقی داشته باشند.

 

تلفن‌هاي همراه عامل افزايش شيوع اوتيسم در كودكان

به گفته پزشكان وجود تلفن‌هاي همراه و ساير دستگاه‌هاي متكي به فناوري بي سيم به دليل ايجاد تراكم ميدان‌هاي مغناطيسي در فضا، شيوه بيماري اوتيسم را در ميان كودكان افزايش داده است.

به گزارش سلامت نیوزبه نقل از پايگاه خبري رويترز؛ پژوهشگران معتقدند افزايش روز افزون استفاده از دستگاه‌هاي فناوري بي سيم نظير تلفن‌هاي همراه، تراكم ميدان‌هاي مغناطيسي را در بدن بيماران افزايش مي‌دهد كه به دنبال آن تاثير ميدان مغناطيسي بر مغز افراد افزايش استرس و تنش‌هاي روحي است.
بنابراين گزارش و به گفته پزشكان جريان‌هاي الكتريكي و ميدان‌هاي مغناطيسي بر روي مغز آثار منفي دارد كه بروز اوتيسم يكي از عوارض ناشناخته آن است.
يادآور مي‌شود؛ هم اكنون از هر 15 كودك در آمريكا يك نفر به اوتيسم مبتلا است به طوري كه اين رقم تا قبل از ورود تلفن‌هاي همراه و رايانه‌ها به زندگي افراد، سال 1970 نسبت 1 به 100 داشت.